หก พฤศจิกา ห้าสอง

        ปีสุดท้าย และเทอมสุดท้ายของการเป็นนักศึกษามหาลัย ที่เค้าว่าเวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงใครบอกยังไงก้อไม่สามารถรับรู้ถึงความหมายของข้อความนี้ได้เท่ากับการที่เรามาเจอมันด้วยตัวเราเอง

       เกือบสี่ปีกับการเรียนมหาลัยให้อะไรๆกับเรามากมายจริงๆ

       จากที่ไม่เคยอยู่ห่างบ้านก็ต้องมาอยู่หอพัก

       จากที่มีคนคอยรับคอยส่งก็ต้องไปไหนมาไหนเอง

       จากเพื่อนเก่าๆที่คุ้นเคยกันอยู่แล้วก็ได้มาเจอเพื่อนใหม่ ซึ่งตอนนี้ก็กลายเป็นว่าเพื่อนใหม่ที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ปีกำลังจะกลายเป็นเพื่อนเก่าในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าแล้ว โชคดีที่โชคชะตานำพาให้ได้มารู้จักเพื่อนๆทุกๆคน แต่ก็เวลาที่ค่อยๆเคลื่อนผ่านไปก็ทำให้แต่ละคนต้องต่างเดินไปตามทางของตัวเอง ซึ่งก็สามารถเข้าใจได้ว่า การพบกันก็ต้องมีจากลาเป็นเรื่องธรรมดา

      ยังไงก็ตาม กล่องความทรงจำที่เก็บเรื่องราวทั้งดี ร้ายต่างๆที่เราได้ผ่านมาด้วยกัน ความรู้สึกต่างๆที่มีต่อกันดีใจ เสียใจ ตกใจ ตื่นเต้นฯลฯ ก็จะถูกเก็บเอาไว้ในที่สุด และถึงแม้ความทรงจำเหล่านี้จะถูกเก็บเข้ากล่อง แต่มันก็พร้อมที่จะถูกเปิดออก เพื่อให้เจ้าของได้ระลึกถึงมันเสมอ 

      ที่นี่...มหาลัยแห่งนี้ มีความรัก ความผูกพัน และเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมาย มากจนจำแทบไม่หมด เวลาที่เหลืออีกไม่กี่เดือนขอให้เป็นเวลาที่เราจะใช้มันอย่างคุ้มค่า เพื่อที่ว่าเมื่อใดก็ตามที่เราคิดถึงมัน รอยยิ้มที่มุมปากจะได้ปรากฎขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความสุขที่เราได้ระลึกถึงสิ่งสำคัญที่สุดอีกสิ่งหนึ่งในชีวิตของพวกเรา

แม้ว่าไม่ได้พบกัน..แต่ฉันก็มีเธอใกล้ 

แม้เธอนั้นอยู่แสนไกล.. 

แต่ฉันก็มั่นใจว่าทั้งสองเรา.. 

จะต้องผ่านพ้น วันคืนที่เหงา.. 

เพราะหัวใจ..สองเราไม่ห่างกัน.. 

อย่ากลัวว่าวันเวลา..จะทำให้เธอต้องเสียใจ 

หรือความห่างไกล..จะทำให้ใจฉันไหวหวั่น

ข้อความเหล่านี้ ทุกๆคำ.. 

จะคอยแทนคำสัญญา.. 

ให้เธอได้รู้ว่าไม่ว่ามัน..จะนานสักเท่าไหร่ 

จะไม่มีใครมีความสำคัญและสูงค่า..

ให้คำพูดฉัน..แทนคำสัญญาให้รู้ว่า.. 

..ฉันรักเธอ.. 

Tribute to ...

All my dear friends

Silpakorn University